ห้องอาหารของโรงแรมกลายเป็นสถานที่เดิมสำหรับมื้อเย็นที่กลายเป็นค่ำของกอหญ้าและปรัชญา จารวีตามมาสบทบหลังจากไปรับอเล็กซ์ที่สนามบินแล้วไปส่งที่เกสต์เฮ้าส์ให้เป็นที่เรียบร้อย
บรรยาการของอาหารเย็นที่แม้จะไม่ได้ทานกันตามลำพังสองต่อสองแต่ก็สบายๆ เพราะจารวีเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของกอหญ้า การพูดคุยเลยเป็นกันเองสนุกสนาน
“แล้วจาตกลงทำงานที่ไหนล่ะ” ปรัชญาถาม เขาเลือกที่จะนั่งข้างกอหญ้า ให้จารวีได้นั่งตรงกันข้ามจึงทำให้เพียงเงยหน้าก็สบตาเพื่อนอารมณ์ดีของคนรัก
“บริษัทข้ามชาติที่กรุงเทพฯ ค่ะ วันนี้เค้าโทรมานัดให้ไปสัมภาษณ์ น่าจะไปกรุงเทพฯ วันสองวันนี้ล่ะค่ะ หญ้า…ฉันคงไม่ว่างมาหาแกสักพักนะ ไม่เหงาใช่ไหม” แล้วจารวีก็ได้ทางแก้ปัญหาสำหรับแผนประกอบอาชีพของตัวเอง
“จัดการเรื่องของแกให้เรียบร้อยเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน ว่าแต่แล้วนี่บอกอาอี้กับเฮียแล้วเหรอ” กอหญ้าถาม
“ยังเลย เอาไว้ให้ได้แน่ๆ แล้วค่อยว่ากัน”
“หญ้าน่าจะเอาอย่างจาบ้าง ไปทำงานกรุงเทพฯ” ปรัชญาเอี้ยวหน้ามาหากอหญ้า มือเลื่อนไปกุมมือบางเอาไว้
“หญ้ามีงานแล้วนะคะ ไม่ได้ตกงานเหมือนจา อยู่ๆ จะให้ทิ้งไปได้ยังไงล่ะ” กอหญ้าประท้วงทันที
“ก็ไปอยู่ใกล้ๆ พี่ไง”แววตาและน้ำเสียงของปรัชญาทำให้จารวียิ้มมองแล้วก็อดไม่ได้
“น่าอิจฉาจัง ถามหน่อยสิคะทำไมพี่ไปป์ถึงได้ชอบหญ้า”
“ไอ้นาจา!” คำถามของเพื่อนทำให้กอหญ้าตกใจ ในขณะที่ปรัชญาหัวเราะ
“ไอ้หญ้า เรียกชื่อนี้อีกแล้วนะเดี๋ยวเหอะ” จารวีหันมาหากอหญ้าทันที
“ก็ถามบ้าอะไรล่ะ”
“แหม ทำมาหน้าแดงนะแก ไม่ถามแล้วก็ได้”
เสียงโทรศัพท์มือถือของจารวีที่ดังขึ้นทำให้เจ้าตัวต้องส่งหยิบมามอง ขมวดคิ้วก่อนจะกดรับ
โอกาสที่จะได้คุยกันสองคนทำให้ปรัชญาขยับตัวไปใกล้กอหญ้าแล้วกระซิบเบาๆ
“วันนี้เหนื่อยไหม ทำอะไรบ้าง” ความเคยชินที่จะได้โทรหากันเสมอแต่วันนี้ขาดไปทำให้ปรัชญาไม่มีโอกาสรับรู้ว่าวันนี้กอหญ้าเป็นอย่างไรบ้าง
“วันนี้ยุ่งนิดหน่อยค่ะ พอดีมีเรื่องปรับเปลี่ยนนิดหน่อยที่ออฟฟิศ พี่ไปป์ล่ะค่ะ วันนี้เป็นยังไงบ้าง”
“วันนี้เหรอ…ก็ถ่ายละครยาวตั้งแต่เช้าเลย อีกสองวันพี่จะต้องกลับกรุงเทพฯ แล้วล่ะ”
“อ้าวเหรอคะ หมดคิวถ่ายที่เชียงใหม่แล้ว?” ถามไปก็รู้สึกว่าตัวเองใจหาย
“อือม…จะไม่ได้เจอกันทุกวันอีกแล้ว”
“ไว้หญ้าโทรหาพี่นะคะ” แรงกระชับที่ได้รับจากมืออุ่นทำให้กอหญ้ารู้สึก …เขาเองก็ใจหายไม่แพ้เธอ…
“หญ้า…พี่ไปป์คะ จาต้องกลับก่อนแล้วล่ะ คุณป๋าโทรมาตามน่ะค่ะ” จารวีทำเสียงเสียดาย
“อ้าว นึกว่าวันนี้ขอวีซ่าไว้แล้วเสียอีก”
“พอดีอาอี้มารอน่ะ เห็นว่าจะรอเจอให้ได้” จารวีบ่นอุบพลางขยับสายคล้องกระเป๋าถือ “หญ้าไปส่งที่รถหน่อยสิ จะได้เอาขนมที่อเล็กซ์ฝากไว้ไปให้พ่อจ๋าด้วย”
ราวกับระเบิดลูกย่อมๆ ถูกหย่อนลงมาและทำเอากอหญ้าหัวใจแทบหยุดเต้น ความรู้สึกบอกให้รู้ว่าสายตาของปรัชญากำลังหันขวับมาจ้องเธออยู่แน่ …เธอไม่ทันคิดว่าจะต้องเตี๊ยมกับจารวีเรื่องอเล็กซ์…
“อเล็กซ์เหรอ?” น้ำเสียงเหมือนติดดุทำให้กอหญ้าหันไปส่งยิ้มเอาใจ
“ค่ะ พี่ไปป์รู้จักอเล็กซ์หรือเปล่าคะ เห็นว่าเป็นลูกชายของเพื่อนพ่อจ๋า นิสัยดีร่าเริงเชียวค่ะ” จารวีไม่รู้เรื่องรู้ราว ขยายความที่น่าจะทำให้เพื่อนลำบากไม่รู้ตัว
“ลูกชายของเพื่อนพ่อจ๋าเหรอครับ”
“ค่ะ”
“เดี๋ยวหญ้ามานะคะ ไปเอาของที่รถจาแป๊บเดียว” กอหญ้าขยับลุก มือเอื้อมไปกระตุกแขนเพื่อน เร่งให้ออกเดินเสียที
“ไปนะคะพี่ไปป์”
“ครับ” ปรัชญาตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้กอหญ้าต้องแอบกลืนน้ำลาย รอยยิ้มสุภาพถูกฉาบลงบนใบหน้าคมสันสำหรับจารวี แต่กอหญ้ารู้สึกว่าแววตาของเขาดูน่ากลัว
ปรัชญาไม่พูดอะไรกับกอหญ้าแม้แต่นิดเดียว ได้แต่มองตามเงียบๆ หัวใจรู้สึกร้อนรุ่มด้วยความรู้สึกหึงหวงที่ดูไร้เหตุผลแต่นับวันจะมีอิทธิพลต่อหัวใจมากขึ้นทุกที
อเล็กซ์…ชื่อนี้ทำให้เขาคิดถึงหลายวันก่อนที่มีชายหนุ่มต่างชาติรับโทรศัพท์ของกอหญ้าด้วยความไม่ชอบใจ
สายตาคมกริบที่มองคอยอยู่ทำให้กอหญ้าเกือบก้าวขาต่อไม่ออกเมื่อก้าวกลับเข้ามาในห้องอาหาร ในใจนึกหาเหตุผลเพื่อจะอธิบายให้คนที่กำลังไม่พอใจได้รู้สึกดีขึ้น
ปรัชญาลุกยืนแล้วก้าวเข้าไปกอหญ้า มือเอื้อมไปหาข้อมือเล็กแล้วเริ่มต้นเดินนำไม่พูดไม่จา พาเดินไปตามทางออกจากห้องอาหาร เส้นทางที่คุ้นเคยเพราะทอดยาวไปยังส่วนที่จัดเป็นห้องพักทำให้กอหญ้านึกถึงเหตุการณ์ในวันแรกที่ปรัชญามาเช็คอิน เธอเริ่มออกแรงฝืน…ไม่อยากอยู่ตามลำพังกับเขาในห้องพักตอนนี้
“อย่าดื้อกับพี่” น้ำเสียงติดดุดังมาทันที
“ก็จะไปไหนล่ะคะ คุยกันตรงนี้ก็ได้”
“หญ้าแน่ใจ?” ท่าทางรวนหาเรื่องและพร้อมจะมีเรื่องของเขาทำให้กอหญ้าต้องถอนหายใจออกมา
“อย่าโมโหสิคะ”
“พี่ไม่ควรโมโหเหรอ…หญ้ายังติดต่อกับอเล็กซ์แถมจายังรู้จักอเล็กซ์ด้วย ผู้ชายที่รับสายพี่วันนั้นคืออเล็กซ์ใช่ไหม” น้ำเสียงที่ไม่เบาเลยเพราะแรงอารมณ์ทำให้กอหญ้าหน้าเสีย สายตามองไปรอบๆ เกรงว่าจะมีใครผ่านมาได้ยิน
“แต่หญ้าไม่มีอะไรกับอเล็กซ์นะคะ”
“ตกลงเราจะคุยกันตรงนี้?” แววตาคุกคามของคนโมโหทำให้กอหญ้าเผลอก้าวถอยหลัง โดยไม่รู้ว่าท่าทางถอยห่างแบบนี้ยิ่งกระตุ้นให้ความโมโหของปรัชญาลุกโชน คราวนี้อ้อมแขนแข็งแรงของเขากวาดเอวเล็กบางพาเดินลิ่วตรงไปยังห้องพักของเขาที่อยู่อีกไม่ไกลทันที ไม่สนใจอาการตกใจของกอหญ้าแม้แต่นิดเดียว
กอหญ้าได้รับอิสระอีกครั้งเมื่อเธอถูกพาก้าวผ่านเข้าไปในห้องพักของปรัชญา เสียงล็อกประตูดังคลิกทำเอาร่างเล็กสะดุ้งตกใจ ใบหน้าของเขาที่สะท้อนแสงไฟอ่อนแรงเทียนดูน่ากลัวเพราะเครียดจัด ดวงตาวาบวับจนคนถูกมองรู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลัง กอหญ้าได้แต่มองพูดไม่ออกแล้วก็แอบถอนหายใจเมื่อเขาทิ้งตัวนั่งที่ปลายเตียง ไม่ก้าวเข้ามารวบตัวเธอเอาไว้เหมือนวันก่อน
“พี่ไปป์คะ” กอหญ้าเรียกเมื่อเห็นเขาก้มศีรษะลงไปหาสองมือที่ถูกยกมารับแล้วกดไปรอบดวงตา เนิ่นนานกว่าที่เขาจะเงยหน้ามามอง แววตาเกรี้ยวกราดหายไปกลายเป็นตัดพ้อ กอหญ้าทำใจกล้า ก้าวเข้าไปทรุดตัวนั่งกับพรมใกล้เขา
“อย่าโกรธหญ้าเลยนะ เชื่อหญ้านะคะ หญ้าไม่มีอะไรกับอเล็กซ์นะ”
“พรุ่งนี้จะมีคิวให้สัมภาษณ์ของพี่ นักข่าวที่ตามมาเก็บภาพเบื้องหลังขอไว้ พี่จะให้ข่าวเรื่องของเรา”
“ค้า? จะดีเหรอคะ” กอหญ้าตกใจ
“พี่ถามจริงๆ นะ พี่เป็นอะไรสำหรับหญ้ากันแน่ ทำไมเราบอกใครไม่ได้…ยอมรับกับใครก็ไม่ได้ว่าเราคบหากัน…เป็นแฟนกัน” ปรัชญารัวคำถามทันที
…สำหรับเขาแล้วให้ยอมรับกับใครๆ เมื่อไรก็ได้ทั้งนั้นว่าเป็นกอหญ้าเป็นคนรักของเขา ชื่อเสียงหรือการเป็นข่าว…ถ้าเป็นข่าวกับกอหญ้า คนที่เขารักจริงๆ ทำไมปรัชญาจะไม่เต็มใจ แต่กอหญ้าล่ะ ทำไมเธอถึงได้ทำเหมือนจงใจจะให้ความรักที่มีต่อกันเป็นแค่ความรักลับๆ แบบนี้
…เพราะมีผู้ชายคนอื่นหรือเปล่า… ความระแวงเกิดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
“เราคุยกันแล้ว ว่าเราจะเรียนรู้กันอีกสักนิด…ให้มั่นใจ…”
“ให้ใครมั่นใจ พี่หรือหญ้า หญ้าทำให้พี่รู้สึกว่าหญ้าไม่มั่นใจเรื่องระหว่างเราเลยสักนิดและพร้อมจะมีคนใหม่”
“พี่ไปป์! ทำไมพี่พูดแบบนี้ หญ้าไม่มีใคร…นอกจากพี่”
“อเล็กซ์ล่ะ สนิทกันถึงขั้นไปมาหาสู่ที่บ้าน…แถมยังเป็นลูกชายเพื่อนสนิทของพ่อจ๋าด้วย หญ้าคิดว่าจะบอกพี่เรื่องนี้เมื่อไร”
“ตกลงเราจะทะเลาะกันใช่ไหมคะ” กอหญ้าถามกลับด้วยความอ่อนใจพร้อมกับขยับห่าง อาการของเธอทำให้อ้อมแขนแข็งแรงโอบรั้งเอาไว้ทันที
“หญ้าจะยอมบอกใครๆ ได้หรือยังว่าเราคบหากัน” ที่ได้กลับมาคือคำถามด้วยน้ำเสียงคล้ายคำรามต่ำ
“หญ้าว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วล่ะค่ะ เอาไว้พี่ไปป์อารมณ์ดีแล้วเรามาคุยกันใหม่ดีกว่านะคะ” กอหญ้าพยายามเบี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนของเขา
…เธอมีความกังวลของตัวเองเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นเหมือนกัน อยากอธิบายให้เขาเข้าใจแต่แรงอารมณ์ของเขาที่ได้สัมผัสทำให้เริ่มรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ที่จะคุยกับเขาวันนี้…
“ไม่! พี่จะไม่ให้หญ้าเลี่ยงไปเลี่ยงมาอีกแล้วนะ เราต้องคุยกันวันนี้” ปรัชญาไม่ยอมง่ายๆ
เสียงโทรศัพท์มือถือของปรัชญาดังขึ้นทำให้กอหญ้านึกดีใจ ขยับตัวพร้อมกับส่งเสียงเตือน
“โทรศัพท์ของพี่…”
“ช่างมัน!” ปรัชญาไม่สนใจจะรับ เวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญสำหรับเขามากไปกว่าหญิงสาวตรงหน้า
“โธ่ อย่าเจ้าอารมณ์แบบนี้สิคะ หญ้าว่าตอนนี้เราคุยกันไม่รู้เรื่องหรอก เอาไว้พี่ไปป์เย็นลงกว่านี้สักนิดก่อนดีไหมคะแล้วเราค่อยคุยกัน” กอหญ้าพยายามปลอบเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ปรัชญาถอนหายใจหนักหน่วงอีกครั้ง ตามองจ้องกอหญ้าแล้วยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ
“พี่ยังไม่ให้หญ้ากลับจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง” ปรัชญาบอกแบบนั้นก่อนจะก้าวไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดตู้หยิบเสื้อคลุมแล้วก้าวเข้าห้องน้ำไปไม่หันมามองหญิงสาวที่นิ่งอึ้ง ไม่เข้าใจกับการกระทำของเขา โดยมีเสียงโทรศัพท์ที่ยังคงกรีดร้องไม่หยุดหย่อนเพราะเจ้าของไม่สนใจจะรับแม้แต่นิดเดียว
ร่างเล็กที่ควรจะอยู่ภายในห้องแต่หายไป กลายเป็นห้องพักที่ว่างเปล่าทำให้ปรัชญาที่ก้าวออกมาชะงัก สายน้ำเย็นๆ ทำให้เขารู้สึกสงบขึ้นมาบ้างแต่ตอนนี้เหมือนจะตกใจมากกว่า
“หญ้า” ปรัชญาเรียกขณะก้าวออกไปที่ระเบียง หวังว่าจะได้เห็นเธอที่นั่นแต่ก็ไม่พบ หายไปไหน
เขาก้าวกลับเข้าไปในห้องรวดเร็ว หันไปคว้าโทรศัพท์มือถือตั้งใจจะกดหากอหญ้าแต่กลับกลายเป็นกดรับสายที่เรียกซ้อนเข้ามาแทน
“ไปป์! พี่โทรหาหลายทีแล้วทำไมไม่รับ” ระรินถามมาตามสาย
“อาบน้ำครับ พี่รินมีอะไร ถ้าไม่มีอะไรวางก่อนนะครับ ผมมีธุระ” ปรัชญาถามเสียงห้วน อยากวางสายไวๆ
“พี่ได้ยินว่าแม็คมาเชียงใหม่ด้วยนะ จะโทรมาบอกไว้เท่านั้นแหละ” สิ่งที่ได้ยินไม่ทำให้ปรัชญาสนใจ
“ครับ แค่นี้ใช่ไหมครับ”
“แม็คพักกับพระแพงที่โรงแรมนี้ล่ะนะ คืนนี้นักข่าวบางส่วนพักที่นี่ด้วย ระวังตัวหน่อยแล้วกัน”
“ครับ” ปรัชญารับคำขอไปที อยากวางสายจากผู้จัดการส่วนตัวไวๆ
“เป็นอะไรทำไมทำเสียงหงุดหงิดแบบนี้ล่ะ หรือเพราะวันนี้ไม่ได้พบยัยเด็กนั่น”
“แค่นี้นะครับพี่ริน” การก้าวก่ายถึงคนที่เขารักในช่วงเวลาแบบนี้ทำให้ปรัชญาหมดความอดทน เขากดวางสายทันทีไม่รอให้ระรินทักท้วง แล้วกดต่อไปยังหมายเลขของกอหญ้า แต่ก็ต้องสบถเมื่อได้ยินแต่สัญญาณรอสายที่ปลายทางไม่ยอมกดรับ
ไปไหนนะหญ้า
แนะนำพูดคุยกันได้ ที่นี่ ค่ะ